Η οικονομική κρίση και οι δραματικές εξελίξεις του τελευταίου διαστήματος έχουν βοηθήσει ύστερα από δεκαετίας ομαδικής φαντασίωσης την κοινωνία μας να αρχίσει να ψελλίζει μερικές αλήθειες. Επί χρόνια ρίχναμε το φταίξιμο για όλα τα δεινά είτε στους ξένους που επιβουλεύονται την χώρα και το λαό μας είτε στους απατεώνες και άχρηστους πολιτικούς που δεν κάνουν τίποτε σωστό και ασχολούνταν μόνο με τις μίζες τους. Και σήμερα αυτή η επιχειρηματολογία επιβιώνει μέσα από συζητήσεις για ξένους και ντόπιους κερδοσκόπους και απατεώνες, αλλά και με συνθήματα όπως «φέρτε πίσω τα κλεμμένα», υπονοώντας ότι αν γυρίσουν πίσω τα κλεμμένα θα επανέρθουμε στην πρότερη κατάσταση ευδαιμονίας.

Αυτό είναι μεγάλο ψέμα. Δεν είναι όλα αυτά τα επιμέρους αναληθή αλλά αποτυπώνουν μόνο ένα μικρό μέρος της πραγματικότητας και σίγουρα όχι τη ρίζα του προβλήματος. Κι όταν δεν βλέπουμε τη ρίζα ενός προβλήματος είναι αδύνατο να το αντιμετωπίσουμε αποτελεσματικά. Γιατί πράγματι πολλά ξένα συμφέροντα ήρθαν σε αντίθεση με τα δικά μας όλα αυτά τα χρόνια αλλά δεν είναι αυτό που μας οδήγησε εδώ που βρισκόμαστε. Ίσως αυτό επιτάχυνε την πορεία μας. Ακόμα, πράγματι πολλοί είναι οι ψεύτες και ανίκανοι πολιτικοί που έχουν ηγηθεί της χώρας όλα αυτά τα χρόνια, αλλά δεν φύτρωσαν μόνοι τους. Τους εξέλεξε κατ’ εξακολούθηση ο λαός μας!

Σήμερα πλέον αρχίζει να συζητιέται η πραγματικότητα και ίσως αυτό είναι το πρώτο όφελός μας από την δραματική για τη χώρα μας κρίση. Όταν τα 2/3 των εξόδων του κράτους πάνε σε μισθούς και συντάξεις και το 1/3 σε προμήθειες, ακόμα και 10% να είναι οι μίζες επί της αξίας των προμηθειών, αποτελούν μόνο το 3% του συνολικού προβλήματος. Το 67% έχει σχέση με τη μη παραγωγική λειτουργία των 2/3 που πληρώνουμε σε μισθούς και συντάξεις δημοσίου και ένα επιπλέον 30% με την άστοχη επιλογή στον τομέα επένδυσης κεφαλαίων. Και γιατί συμβαίνει αυτό; Γιατί όλα αυτά τα χρόνια υπήρχε μια σιωπηρή συνενοχή λαού και πολιτικών. Ο πολιτικός βόλευε τον ψηφοφόρο στο δημόσιο για να παίρνει ένα σίγουρο μισθό χωρίς πολύ κόπο και ο ψηφοφόρος ανεχόταν ο πολιτικός να λέει αρκετά ψέματα και να δρομολογεί τις περισσότερες δημόσιες δαπάνες και επενδύσεις με κριτήριο ίδιου οφέλους κι όχι του εθνικού συμφέροντος. Έτσι φτάσαμε να αξιοποιούμε ελάχιστα τις πλουτοπαραγωγικές μας πηγές και να ζούμε στη βάση της με δανεικά τροφοδοτούμενης κατανάλωσης . Έτσι φθάσαμε να εξαφανίσουμε την πρωτογενή παραγωγή (γεωργία / κτηνοτροφία) παρά τα ευνοϊκά στοιχεία κλίματος και περιβάλλοντος. Έτσι φθάσαμε να ανεχόμαστε τον συνδικαλιστικό εκβιασμό που ενισχύει και διαφυλάσσει το αντιπαραγωγικό δημόσιο τομέα και δυσκολεύει ή αποτρέπει κάθε δημιουργική κίνηση στον ιδιωτικό τομέα. Έτσι οδηγηθήκαμε στο μη σεβασμό της νομιμότητας. Αντί να ελαστικοποιήσουμε το μοντέλο ανάπτυξης ελαστικοποιήσαμε τους θεσμούς...

Είμαστε όλοι ένοχοι. Ας το παραδεχθούμε κι ας διδαχθούμε από τα λάθη μας. Κι ας ολοκληρωθεί γρήγορα η συζήτηση πάνω στο θέμα της αναγκαίας περιστολής δαπανών. Θα ματώσουμε, είναι υποχρεωτικό. Ας ανοίξει όμως άμεσα οι συζήτηση και οι κινήσεις για το πώς θα πάμε μπροστά. Πώς θα αλλάξει το αναπτυξιακό μοντέλο. Τέσσερα πράγματα διαθέτουμε: περιβάλλον, κλίμα, ορυκτό πλούτο και ανθρώπινο κεφάλαιο. Ας κινηθούμε επιτέλους δυναμικά πάνω σε αυτά ώστε να αξιοποιήσουμε το περιθώριο ανάπτυξης συνδυάζοντας αυτούς τους 4 παράγοντες. Άλλα κράτη, με λιγότερες πλουτοπαραγωγικές πηγές, ζουν πλουσιοπάροχα και δε χρωστούν (π.χ. Νορβηγία). _ΣΚ (30/4/2010)

Θέλετε να σχολιάσετε το κείμενο που μόλις διαβάσατε; Πατήστε εδώ (στο link) καί χώστε τα!