ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ
Προσωπικά
 printer friendly version  -  στείλτε τη σελίδα με e-mail ]

Σκέψεις που δεν έχω 26/1/2005

Απόψε θέλω να γράψω για τις σκέψεις που δεν έχω. Δεν έχω καμία σκέψη, το μυαλό μου δεν κατεβάζει τίποτα να σας πω κι αυτό με τρελαίνει. Όλη μέρα σπάω το κεφάλι μου τι να γράψω, με βασανίζουν πολλά πράγματα αλλά αυτή τη στιγμή που θέλω να τα μοιραστώ, δεν βγαίνουν. Δεν βγαίνει τίποτα και η κούραση που έχω δεν είναι δικαιολογία. Νομίζω ότι συνηθίζω να τα αφομοιώνω όσα με απασχολούν και να γίνονται ένα με εμένα χωρίς να τα αντιμετωπίζω ποτέ. Απλά γίνονται κομμάτι του εαυτού μου και απλά κάθονται εκεί και περιμένουν να ξαναβγούν στην επιφάνεια σαν μια παλιά αρρώστια από την οποία, στην πραγματικότητα, ποτέ δεν γιατρεύτηκα.

Πώς γίνεται να μην έχεις τίποτα να πεις και να θες να δώσεις μια στο κεφάλι σου στον τοίχο από απελπισία; Δεν το ξέρω, είπαμε. Τι να γράψω; Τι είδα σήμερα; Έναν γιάπη σε δείπνο με μια μανά με δυο παιδάκια. Αυτός καλοντυμένος, ήταν φανερό ότι γλυκοκοίταζε τη μάνα, που μάλλον ήταν χωρισμένη. Μου φάνηκε θλιβερό θέαμα. Σαν χαζορομαντική αμερικανική ταινία, όπου ο γραβατωμένος τυπάκος με μεγάλες δόσεις ιπποτισμού δίνει δωράκια στα παιδάκια της γυναίκας που θέλει να τουμπάρει. Συγγνώμη, να πλησιάσει ήθελα να πω. Και γιατί είναι θλιβερό όλο αυτό; Δεν ξέρω. Δεν θλίβομαι για τον γιάπη και τη μάνα. Καλά κάνουν. Θλίβομαι ίσως γιατί νιώθω ότι αυτά τα μούλικα ποτέ δεν θα τα αγαπήσει. Και γιατί να τα αγαπήσει; Δικά του είναι;

Τι είπες εσύ εκεί κάτω;

Αν ήταν δικά του θα τα αγαπούσε;

Καλή ερώτηση φίλε μου. Η απάντηση μου: όχι απαραίτητα. Μάλλον ο μύθος που από το σχολείο μας περνάνε ότι οι γονείς μας αγαπάνε πρέπει να αρχίσει να αποσύρεται, να κρύβεται. Ξέρεις, αγάπη δεν είναι να το ταΐζεις, να το ντύνεις και να του παίρνεις παιχνίδια για να μην το έχεις στα ποδιά σου. Αγάπη είναι να κανείς αυτό που φαντάζει δύσκολο, να ξεπερνάς τον εαυτό σου, να ρίχνεις τα μούτρα σου σε αυτό το ηλίθιο πλάσμα που είναι πολύ λιγότερες δεκαετίες εν ζωή από ο,τι εσύ. Να του μαθαίνεις τη συγγνώμη, να του μαθαίνεις ότι δεν πρέπει να πατάει επί πτωμάτων. Αγάπη είναι να το ρωτάς, όχι τυπικά, ουσιαστικά: τι δεν πήγε καλά στη μέρα σου, να του βεβαιώνεις: είμαι εδώ για σένα, όχι για να σε κρίνω, αλλά για να σε συμβουλέψω, χωρίς να είναι απαραίτητο να με ακούσεις, έτσι κι αλλιώς δεν είμαι σοφός, στην πραγματικότητα αν και γονιός, αν και μεγαλύτερος, είμαι ένας ανθρωπάκος με πολλά ελαττώματα και δεν έχω δικαίωμα να σε κρίνω εσένα, παιδί μου, που υποτίθεται ότι σ’αγαπάω.

Ο γιάπης μπορεί να τα πει όλα αυτά στα παιδάκια; Ίσως όχι. Πάντως ξέρω και πολλούς αληθινούς πατεράδες και μανάδες που και πάλι δεν ξεστομίζουν τίποτα από όλα αυτά. Και μπορεί και η ίδια τους η μάνα να μην τους τα πει ποτέ.

Γιατί να υπάρχει οικογένεια; Ή μάλλον ξέρω γιατί να υπάρχει. Για να παράγει έτοιμα δουλάκια για την αγορά εργασίας ή για τους κυβερνήτες τους. Γιατί να την σέβομαι είναι αυτό που ρωτάω. Όταν όλος ο εγωκεντρισμός πηγάζει από την οικογένεια: θα βάλω μέσο για να περάσει το παιδί μου εκεί και δεν με νοιάζει ποιανού τη θέση θα φάω. Εμείς να ‘μαστε καλά.

Να σεβαστώ τι από την οικογένεια; Ότι ως επί το πλείστον δημιουργεί ανθρώπους με κόμπλεξ, ταμπού, κοινωνικά, εθνικιστικά, θρησκευτικά και σεξουαλικά;

Ναι, δεν θα έπρεπε να είναι έτσι. Είναι όμως. Δεν ξέρω πολλούς γονείς όπως τους περιγράφουν οι ψυχολόγοι… Ιδανικούς.

Θα μου πεις, τι σε νοιάζει ο γιάπης; Έλα ντε, δεν με νοιάζει.

Άλλωστε η μαμά μου εχει πει να κοιτάζω τη δουλεια μου. Να σπουδάσω σε μια καλη σχολή. Να είμαι επιμελής και συνεπής στη δουλειά μου και να ενδιαφέρομαι συνεχώς να ανεβαίνω σε αξιώματα και μισθούς. Να παντρευτώ μια καλή κοπέλα και να κάνω μια οικογένεια που δε θα της λείπει κανένα υλικό αγαθό. Να συμπληρώσω τα ένσημα μου και να χαρώ μια υπέροχη σύνταξη στα 70 μου. Κι όταν κλείνω τα μάτια, αποκαμωμένος από τη ζωή, για όλες αυτές τις υπέροχες συμβουλές, θα πω: «Σ’ ευχαριστώ μαμά..»

Προς το παρόν ευχαριστώ εσάς που διαβάσατε τις ηλιθιότατες σκέψεις μου.

Basilis Gate13
Άλλα άρθρα του

Σχολιασμός Άρθρου
( έχουν καταχωρηθεί ήδη 2 σχόλια )

ttask: Συγγνώμη, αλλά δε βρίσκω τις σκέψεις σου ηλίθιες. Απαισιόδοξες, ίσως ναι. Παρόλα αυτά νομίζω ότι κάποια πράγματα αξίζει να τα κάνεις μόνο για τον εαυτό σου και να μην ψάχνεις αναγνώριση από τους γύρω σου, γιατί ίσως δεν έρθει ποτέ, ούτε ακόμα και από τα ίδια σου τα παιδιά. Μέσα σου όμως ξέρεις αν έχεις κάνει λάθος και μάλλον από τον καθένα ατομικά μπορούν να αλλάξουν ορισμένα πράγματα. Το αν οι οικογένειες αναπαράγουν σωστά ή λανθασμένα πρότυπα, εξαρτάται από τις αρχές των γονιών και δυστυχώς δεν μπορούμε να είμαστε ή να γίνουμε όλοι σωστοί γονείς. Ίσως αυτό το "ευχαριστώ μαμά" στο τέλος, να έχει τη μεγαλύτερη αξία από όλα. (31/1/2005)
TPPRJ: Να δούμε τις σκέψεις σου με τη σειρά που τις εκθέτεις;
1. Αυτά τα "κενά" στη διάθεση αφού περάσουν φαίνεται να κινητοποιούν τη σκέψη.
2. Στο Κάμα Σούτρα , ένας πανάρχαιος τρόπος να προσεγγίσεις μια γυναίκα είναι να δείξεις ενδιαφέρον για τα παιδιά της. Σήμερα μια εναλλακτική λύση (βλέπεις μια ωραία κοπέλα στο δρόμο με ένα ντόπερμαν) είναι να ενδιαφερθείς για το σκυλάκι της.
Αφού τη ρίξεις στο κρεβάτι μετά βάζεις τα πράγματα κάτω και αποφασίζεις :αν θέλεις να μείνεις για πάντα μαζί της πρέπει να ενδιαφερθείς για όσα αγαπάει εκείνη.
3. Η οικογένεια πρέπει περνώντας τα χρόνια να αναπροσαρμόζει τον τρόπο ανατροφής. Παράδειγμα: Η γάτα δεν μπορεί να διδάξει το γατάκι να αποφεύγει τις φόλες. Με τον ίδιο τρόπο η οικογένεια δεν έχει αφομοιώσει τη σύγχρονη ζωή για να σου δείξει να αποφέυγεις και εσύ τις "φόλες". (εδώ είναι δικό σου το ρίσκο για τις εμπειρίες που δοκιμάζεις)
4. Και τώρα σκέψου ότι έχεις μιά δουλειά και έχεις παντρευτεί ένα καλό κορίτσι και έχετε και παιδάκια. Αύριο περιμένεις κάποια προαγωγή. Αν αύριο ο διευθυντής σου σκεφτεί όπως εσύ και έχει και τη κακή διάθεση που εκφράζεις εσύ εδώ, τότε πρέπει να σε απολύσει. Δεν μπορείς να ξαναβρείς εύκολα δουλειά. Αρχίζουν οι καυγάδες στο σπίτι. Η γυναίκα σου , σου δίνει διαζύγιο επιλέγοντας τον γιάπι που αναφέρεις πιό πάνω. Και μετά τι γίνεται; Ε λοιπόν ακριβώς εδώ και αφού "τα έχεις δει όλα" πλέον ,ανοίγονται οι προοπτικές για το πιό ενδιαφέρον κομμάτι της ζωής σου.
φιλικά
Θ. Πρίντζης (30/1/2005)
[εισαγωγή σχολίου]
 printer friendly version  -  στείλτε τη σελίδα με e-mail ]

Σπίτι
Προσωπικά
Προηγούμενο Επόμενο
Αναζήτηση 'Αρθρων
Σχολιασμός Άρθρου
Περιοδικό
   Editorials
   Sex
   Αθλητισμός
   Ακαδημαϊκά
   Αποκρυφισμός
   Αυτοκίνητο 2001
   Βία
   Γλώσσα
   Δραστηριότητες
   Εδώ Πολυτεχνείο (;)
   Εθνικά Θέματα
   Εικόνες
   Εκπαίδευση
   ΕΜΠ-ΕΠΙΣΕΥ
   Ενημερωτικά
   Επιστημ. φαντασία
   Έρευνα στο ΕΜΠ
   Ιστορίες
   Καθημερινότητα
   Κοινωνία
   Μ.Μ.Ε.
   Μόδα
   Παιδεία
   Ποιήματα
   Πολιτική
   Προσωπικά
   Σκέψεις
   Σκίτσα
   Τέλος εντύπου
   Τέχνες
   Τεχνολογία-Επιστήμες
   Φοιτ. Εκλογές `96
   Φοιτ. Εκλογές '95
   Χαβαλές
   Χαβαλές '96
   Χριστούγεννα '96
   Ψυχαγωγία
Μέλη
Ακαδημαϊκά
Επικοινωνία
Εκδρομές
Διασκέδαση
Σπίτι
Προσωπικά
Προηγούμενο Επόμενο

ΝΥΓΜΑ ανλίμιτεντ σαμ ράιτς ρισέρβντ 1994-2099