Το καλοκαίρι του 2009, ζήσαμε από κοντά τις φλόγες που κατέκαψαν τη βορειοανατολική Αττική. Πέραν της ανείπωτης περιβαλλοντικής καταστροφής, ήταν μια βαθιά απογοήτευση. Έγινα αυτόπτης μάρτυρας περιστατικών που υπερέβησαν κατά πολύ τις ανησυχίες μου σε σχέση με το πώς λειτουργεί(;) το Ελληνικό κράτος, ακόμα και υπό συνθήκες συναγερμού. Κάτι που ζυμώνονταν μέσα μου, έγινε πλέον ξεκάθαρο: Η δημόσια κατάθεση προτάσεων και άσκηση κριτικής δεν είναι αρκετά. Η δημόσια κατάθεση προτάσεων και η άσκηση κριτικής δεν είναι αρκετά. Αν σέβομαι τον εαυτό μου και το μέλλον των παιδιών μου είμαι υποχρεωμένος είτε να … μεταναστεύσω, είτε να περάσω από τις προτάσεις και την κριτική στην πολιτική ενεργοποίηση.

Συζητώ την ανάγκη ενεργοποίησης με φίλους και συγγενείς προσπαθώντας να καλλιεργήσω την ιδέα ότι εμείς οι πολίτες πρέπει να έχουμε λόγο στο αύριο της χώρα μας. Είμαι πεπεισμένος ότι κι άλλοι σκέπτονται με τον ίδιο τρόπο. Το Μάρτη του 2012 διαβάζω τις απόψεις του Θάνου Τζήμερου και μαθαίνω για τη «Δημιουργία, Ξανά». Ξαφνικά συνειδητοποιώ ότι αυτό που τόσο καιρό έψαχνα βρίσκεται μπροστά μου!

Αμέσως επικοινωνώ μέσω e-mail με το Θάνο Τζήμερο και στη συνέχεια με άλλους ανθρώπους της Δημιουργίας ηλεκτρονικά και τηλεφωνικά, ενώ πολύ σύντομα τους γνωρίζω από κοντά.

Απλοί πολίτες, με καθαρές θέσεις και σκέψεις, δραστήριοι επαγγελματίες ο καθένας στο χώρο του. Όλοι με τις ίδιες περίπου σκέψεις. «Δεν πάει άλλο. Δεν μπορούμε να επιτρέψουμε στους επαγγελματίες πολιτικούς να συνεχίσουν το καταστροφικό τους έργο, ούτε στις ακραίες φωνές να πάρουν τη θέση τους. Εμείς οι σκεπτόμενοι πολίτες πρέπει να βγούμε μπροστά με πρακτικές προτάσεις για να αλλάξει πορεία η χώρα μας».(διάβασε τη συνέχεια) _ΣΚ (23/4/2012)

Θέλετε να σχολιάσετε το κείμενο που μόλις διαβάσατε; Πατήστε εδώ (στο link) καί χώστε τα!