Δεδομένου ότι βρισκόμαστε μέσα στις φούριες της Άνοιξης και με το καλοκαίρι προ των πυλών, είπαμε να κάνουμε και εμείς μια μικρή έρευνα, εντός ΕΜΠ φυσικά, για να βρούμε τέλος πάντων τι κάνει την αδρεναλίνη να ανεβαίνει σε δυσθεώρητα ύψη. Και ναι μεν η σκέψη μας ήταν καλή, όπως όμως όλες οι σκέψεις, στην εφαρμογή της ήταν αρκετά παιδευτική, όχι εκπαιδευτική όπως ίσως νομίζετε μερικοί μερικοί... μας παίδεψε πολύ! Γι` αυτό το λόγο δεν πρόκειται να σας περιγράψω τα όσα δεινά συνέβησαν καθ` όλη τη διάρκεια της έρευνας, παρά μόνο όσα διαδραματίστηκαν την τελευταία βασανιστική για μας ημέρα.

Ξύπνησα το πρωί όπως πάντα με άγχος να προλάβω την ώρα που φεύγει ο αδερφός μου για το σχολείο - σχολείο παλιοί καλοί καιροί - έτσι ώστε να κρατήσω τα καθαρματάκια τα σκυλιά μου, για να μη βγούνε για άλλη μια φορά έξω και τα κυνηγάω σαν τρελός, δείχνοντάς τους και πάλι την πολύ καλή μου φυσική κατάσταση! Ο ήλιος έλαμπε, τα πουλιά κελαηδούσαν... «θα είναι μια θαυμάσια ημέρα» υπέθεσα. «Τέλεια μέρα για την τελευταία σελίδα της έρευνάς μας».

Αφού γεύτηκα την υπέροχη πρωινή κινησούλα και πέρασα διασκεδαστικά τις δύο πρώτες ώρες της ημέρας μου πίσω από το τιμόνι και στάνιαρα, βρέθηκα ξανά στο κυλικείο όπου αγόρασα τον πρωινό μου καφέ, άρχισα να τον απολαμβάνω μέσα στο υπέροχο πλαστικό ποτηράκι του.

Άρχισα λοιπόν σιγά σιγά να πιάνω δουλειά. Τέθηκε το εξής ερώτημα : Μαθήματα, εργαστήρια, εργασίες, εξεταστική..., αυτά μας προκαλούν άγχος; Ε, εντάξει, ίσως σε κάποιους... Τουουουουουουτ. Τέλος χρόνου!!! Απάντηση: Γυναίκες δηλητήριο, το αιώνιο πρόβλημα!!! Μαζί τους δεν κάνουμε αλλά χώρια τους, για ρωτήστε κι εμάς τους ΕΜΠίτες, νομίζετε πως μπορούμε; ; ;

Για του λόγου το αληθές όμως προτείνω να ρίξετε μια προσεκτική ματιά στο κυλικείο την ώρα που θα περάσει το τρένο, ουπς sorry, ένα τσούρμο γυναικών, τσούρμο..., λέμε τώρα, υποθετικά μιλάμε, πού να βρεθεί τέτοιο γυναικομάνι στο ΕΜΠ! Πείτε για παράδειγμα πως κάνει εκδρομή σύσσωμη η φιλοσοφική στον ευάερο και ευήλιο περίβολο της σχολής μας. Εκεί να δείτε αναστεναγμούς, εκεί να δείτε χτυποκάρδια όταν περνάνε μπροστά από το κυλικείο κουνάμενες συνάμενες βλέποντας τα μάτια όλων στραμμένα επάνω τους...

Οι γυναίκες είναι λοιπόν η αιτία, αυτές είναι η αφορμή της αύξησης της αδρεναλίνης στο σώμα μας. Μας έρχονται με τις φουστίτσες τους, τις μπλουζίτσες τους, τις φατσούλες τους, τα χαμογελάκια τους και αναστατώνουν την ήρεμη ζωή μας. Τι να κάνουμε κι εμείς τις κυνηγάμε σαν ... κι εκεί αρχίζει το δράμα. Μας παιδεύουν, μας δουλεύουν, μας χορεύουν στο ταψί, μας αγαπάνε όμως, κι ας μας παίζουνε παιχνίδια. Όπου και να κοιτάξεις τι θα δεις, αγοράκια να κυνηγάνε κοριτσάκια και το αντίθετο βέβαια, για όσες είναι ή το παίζουν φεμινίστριες ή δήθεν απελευθερωμένες. Τι γίνεται όμως όταν οι αναλογίες είναι δυσανάλογες, όπως εδώ στο ΕΜΠ; «Εδώ αρχίζουν τα δύσκολα». Ομάδες ομάδες τα αντράκια κάνουν εφόδους στα σημεία συσσώρευσης γυναικών, όπως θα έλεγαν οι μαθηματικοί μας. Και αυτές περνάνε δήθεν αδιάφορες από μπροστά μας, μας κοιτάζουν μ` αυτό το δολοφονικό βλέμμα τους, που ανάβει φωτιές, μας μιλάνε, μας χαμογελάνε, δεν μας κλείνουν το μάτι και εμείς διεισδύουμε όλο και πιο πολύ στον αγώνα με πάθος, ζωηράδα και ελπίδες για να τις κερδίσουμε, τι να κερδίσουμε κι εμείς οι κακόμοιροι, εν πάσει περιπτώσει αυτές κερδίζουνε...

«ΕΜΠίτισσες; Μα τι άλλο!!! Ίσως κάποιες θεωρούν εμάς, καθώς και όλες τις άλλες κοπέλες του "είδους" μας τυχερές και προνομιούχες. Ακόμα θυμόμαστε τις φίλες μας όταν έμαθαν ότι περάσαμε στο ΕΜΠ. Α!!! Ρε τυχερές, μες στους άντρες θα είστε!!! ΧΛΙΔΗ!!! Όμως τα πράγματα δεν είναι καθόλου έτσι... και δεν εννοούμε φυσικά ότι δεν υπάρχουν άντρες. Υπάρχουν και μάλιστα είναι ν με . Βέβαια μετά από τρεις τέσσερις μήνες συνηθίζεις να περιτριγυρίζεσαι από ανδρομάνι και δε σου κάνει καθόλου αίσθηση πλέον».

Αφήστε μας να έχουμε τις αμφιβολίες μας περί τούτου κορίτσια.

" Όμως, όπως και να το κάνουμε έτσι είναι η ανθρώπινη ή μήπως η γυναικεία φύση. Όσες περισσότερες δυνατότητες επιλογής έχεις, τόσο πιο δύσκολη γίνεσαι. Ο ένας δεν σου αρέσει γιατί είναι κοντός, ο άλλος γιατί είναι πολύ ψηλός, ο ένας γιατί δεν έχει ωραία μάτια και ο άλλος γιατί έχει μόνο ωραία μάτια και πάει λέγοντας.

Και ναι, επιτέλους κάποτε ανάμεσα σε αυτό το ανδρολίβανο βρίσκεις τον άντρα που σε αναστατώνει! Αλλά και πάλι έχεις να αντιμετωπίσεις χίλια δυο προβλήματα. Ξαφνικά έρχεται κάποιος που σου λέει ότι ο τάδε έχει δεσμό. Και καλά αν έχει γκόμενα, αυτό αντιμετωπίζεται με ψυχραιμία και μεθοδικότητα. Τι γίνεται όμως αν έχει γκόμενο; Ε, τότε δεν σε παίρνει!!!

Και καθώς είμαστε γυναίκες δυνατές και δυναμικές, το ξεπερνάμε το προηγούμενο και συνεχίζουμε την αναζήτηση». Σαν τον Διογένη ψάχνουν με φανάρι για άντρα στο χώρο του ΕΜΠ... Μπράβο κορίτσια, έτσι σας θέλουμε, δυναμικές! Μην πτοείστε, συνεχίστε την αναζήτηση, και εμείς μαζί σας!

«Και εκεί που κάθεσαι με την παρέα σου σταμπάρεις εκείνον τον μελαχρινό πρασινομάτη που σε έχει φάει με τα μάτια του, τότε σκέφτεσαι: «θέλω να τον γνωρίσω». Αλλά έλα που εσένα δεν είναι ο τύπος σου να την πέφτεις στους άλλους, διότι, πως να το κάνουμε έχεις συνηθίσει να σου την πέφτουν. Τότε σκέφτεσαι πως εκείνος θα έπρεπε να κάνει το πρώτο βήμα και περιμένεις να το κάνει, περιμένεις, αλλά τελικά βλέπεις πως ούτε καν μπουσουλάει...» Καλά το πρώτο βήμα ρε κορίτσια, ας το κάνει αυτός, το δεύτερο όμως, για πείτε μου, ποιος θα το κάνει;;; «Και αρχίζεις να αναρωτιέσαι, γιατί, γιατί δεν σου μίλησε το αγόρι από απέναντι, και πας να ρωτήσεις την παρέα, θες να μάθεις την γνώμη των φίλων σου, και τότε συνειδητοποιείς πως η παρέα σου αποτελείται από δέκα συμφοιτητές σου, δέκα ΕΜΠιτες δηλαδή που έχουν κάτσει γύρω σου σαν δέκα σωματοφύλακες» όχι τρεις αλλά δέκα παρακαλώ «και καθιστούν την προσέγγιση σου από το αντίθετο φύλο αδύνατη.» Ε, τι να κάνουμε, προσέχουν για να έχουν τα παιδιά... Κακό είναι να είσαι λίγο υπερπροστατευτικός;;; «Βέβαια η αλήθεια είναι πως μέσα στο πολυτεχνείο δεν έχουμε μόνο μειονεκτήματα, έχουμε και πλεονεκτήματα, μόνο που τυχαίνει να είναι τόσα πολλά, όσες οι κοπέλες στους μηχανολόγους .» Εντάξει, δεν είναι και τόσο σκούρα τα πράγματα...

Αυτή ήταν λοιπόν η τελευταία τους φράση. Μου άρεσε πρέπει να το ομολογήσω. Όμως βρε κούκλες πολύ απότομα κλείσατε. Τι έγινε, μήπως σας δάγκωσα και φοβηθήκατε και θελήσατε να εξαφανιστείτε γρήγορα; Ε, εντάξει πλάκα κάνουμε, μην θυμώνετε. Πάντως μας αφήσατε πάνω στο καλύτερο. Εκεί που άρχισε να έχει πολύ ενδιαφέρον το πράγμα, ΤΣΟΥΟΥΠ, μας το κόψατε, μας το στερήσατε όπως στερεί κανείς στα μικρά παιδάκια το γλυκό τους την ώρα που αυτά μόλις είχαν αρχίσει να το γεύονται... Όπως και να `χουν πάντως τα πράγματα, θα θέλαμε να σας ευχαριστήσουμε πολύ γι` αυτή τη συνέντευξη που μας παραχωρήσατε. Ήταν πολύ αποκαλυπτική. Ε, εντάξει ας μη λέμε και ψέματα, ήταν λιγουλάκι αποκαλυπτική. Ένα πάντως είναι σίγουρο, πάντα λέτε όσα θέλετε να πείτε. Δικαίωμά σας. Μην νομίζετε πάντως πως είμαστε και χαζοί, καταλαβαίνουμε πολλά περισσότερα απ` όσα νομίζετε!!! Όσον αφορά την έκκλησή σας για ανωνυμία, να `στε σίγουρες πως εμείς σαν έγκυροι ρεπόρτερ δεν αποκαλύπτουμε τις πηγές μας, για την ώρα τουλάχιστον ...

Ένα μεγάλο ευχαριστώ οφείλουμε και σε όσους συντέλεσαν - χωρίς να το ξέρουν τις περισσότερες φορές - στην επιτυχία της έρευνάς μας. Και τέλος θα ήταν παράλειψή μου αν δεν ευχαριστούσα τον φίλο μου και συνεργάτη Θάνο Γ. για την ουσιαστική του βοήθεια κατά τη διάρκεια όλης της έρευνας! Ελπίζω να μην ξέχασα να ευχαριστήσω κανέναν. Αν πάντως νομίζει κανείς πως θα πρέπει να τον ευχαριστήσω, ας έρθει να μου το πει και θα τον ευχαριστήσω, ας έρθει να μου το πει και θα τον ευχαριστήσω από πρώτο χέρι!!!

Γεια χαρά, να `στε όλοι καλά...

Παπαευθυμίου Σπύρος

2ο έτος Μεταλλουργών Μηχ. ΕΜΠ