ΝΥΓΜΑ #31 - Ιανουάριος 1998

 

Περί κυλικείων

 

Σχετικά με το άρθρο που αφορά την ενδο-ΕΜΠ κατάσταση, στο οποίο γίνεται και αναφορά στα κυλικεία και στις υψηλές τιμές τους, έχω να κάνω τις εξής παρατηρήσεις:

Τα κυλικεία αποδίδονται στους κυλικειάρχες μέσω *πλειοδοτικού* διαγωνισμού. Αυτό σημαίνει ότι ο διαγωνισμός για τη λειτουργία κυλικείου (ήταν κάθε χρόνο μέχρι κάποια στιγμή, δεν γνωρίζω αν αυτό έχει αλλάξει) κατακυρώνεται σε όποιον προσφέρει περισσότερο μίσθωμα (πληρώντας πάντα κάποιους όρους που θέτει το ίδιο το Ε.Μ.Π. στους διαγωνισμούς και τις συνεπαγόμενες συμβάσεις). Το μίσθωμα αυτό το έχω ακούσει να ανέρχεται σε κάτι δυσθεώρητα ποσά, που βέβαια ο κυλικειάρχης πρέπει να αφαιρέσει από το κέρδος του, πράγμα που - χωρίς να θέλω να εκμηδενίσω τις ευθύνες του ιδίου - τον αναγκάζει να "καπελώνει" τις τιμές των προϊόντων του. Το ψάρι κι εδώ λοιπόν από το κεφάλι: αντί να παραχωρηθεί *δωρεάν* από το Ε.Μ.Π. το κυλικείο σε όποιον διαθέσει τα καλύτερα προϊόντα με τις μικρότερες τιμές, το Ιδρυμα ρουφάει το αίμα του κυλικειάρχη κι εκείνος με τη σειρά του το αίμα - ποιού αλλού; - των φοιτητών. Μπράβο! Αυτό θα πεί εκσυγχρονισμός, συναγωνιστές!

Διότι, τα έσοδα από την κατ' ουσία δημοπράτηση των κυλικείων είναι αστεία σε σχέση με τα έσοδα άλλων διοικητικών οντοτήτων του Ε.Μ.Π. (Τμήματα, ΕΛΕ, κλπ.). Φαίνεται όμως ότι στα πλαίσια της εξυγίανσης, πρέπει να πληρώνουν οι φοιτητές (έμμεσα, μέσω του πλυντηρίου χρημάτων που λέγεται πλειοδοτικός διαγωνισμός, του οποίου το κόστος φεσώνεται τελικά στα διακινούμενα προϊόντα) στο Ιδρυμα για να τους έχει ένα κυλικείο. Προσωπικά, αυτό το καθεστώς το βρίσκω εξίσου σιχαμένο όσο και την καταβολή διδάκτρων ή σιτίστρων ή στεγάστρων ή χρημάτων για συγγράμματα (χωρίς, το ξαναλέω, να έχω κάτι ενάντια στους όποιους συγκεκριμένους κυλικειάρχες - ούτε καν το ότι, γιά τη δική τους επιβίωση, μεταχειρίζονται ένα καθεστώς που το Ιδρυμα θα όφειλε να μην είχε ποτέ εγκαινιάσει, όσο μιλάμε για Δημόσια δωρεάν Παιδεία).

Από την άλλη πλευρά, τίποτα δεν είναι μονόδρομος. Αναφέρω χαρακτηριστικά το παράδειγμα των κυλικείων του Πανεπιστήμιου της Πάτρας όπου υπήρξα φοιτητής.

Τουλάχιστον έχουμε άρτιες υδραυλικές εγκαταστάσεις

Σε περίοδο έντονης δραστηριότητάς του, ο (εκεί και τότε) Αγροτικός Συνεταιρισμός Φοιτητών (φοιτητές που ασχολήθηκαν με βιοκαλλιέργειες σε ιδιόκτητα χωράφια του Πανεπιστημίου, πριν τα πάρουν τελικά τα McDonalds για την ανέγερση ιδιόκτητων εστιατορίων), διεκδίκησε και πέτυχε να αναλάβουν τα μέλη του τη λειτουργία των κυλικείων.

Το καθεστώς εκείνο διάρκεσε κάποια χρόνια και προσέφερε σε κάποιους φοιτητές ένα στοιχειώδη μισθό (και κάποια επιπλέον χρωστούμενα μαθήματα ;-). Προσέφερε ακόμα εφημερίδες (που ο ιδιώτης δεν έφερνε λόγω αμελητέου κέρδους), καλύτερη μουσική, αισθητικές παρεμβάσεις στους χώρους αλλά και μια πανθομολογούμενη ψιλομιζέρια. Καταγγέλθηκαν τελικά κακοδιαχειρίσεις χρημάτων (ούτως ειπείν), συρρικνώθηκε αριθμητικά και ο ΑΣΦ, και το Πανεπιστήμιο έδωσε τελικά και πάλι τα κυλικεία σε ιδιώτες (και τα χωράφια στα McDonalds). Δεν ξέρω τι διδάσκει αυτή η ιστορία. Ο καθείς ας βγάλει τα συμπεράσματά του.

Τέλος, για να μην ξεχνιόμαστε: το καλύτερο κυλικείο σε όλη την Ελλάδα είναι το κυλικείο της Βουλής (των Ελλήνων). Γιατί; Επειδή ο καφές είναι τόσο εξευτελιστικά φτηνός (130 δρχ. ο διπλός ελληνικός) όσο εξοργιστική ήταν η τελευταία αύξηση (αναδρομική) των βουλευτικών αποδοχών. Επειδή υπάρχει η καλύτερη ποικιλία καφέδων. Σερβίρονται ουζάκια, ποτά, ποικιλίες, σάντουιτς κάθε είδους, κουλούρι-και-τυρί, μηλόπιτες (και καμιά δεκαριά άλλες -όπιτες) και άλλα που θα κάνω τη χάρη στους πεινασμένους να μην αναφέρω. Αναρωτιέμαι αν είναι κερδοφόρα ως επιχείρηση (απασχολεί καμιά δεκαριά εργαζόμενους, μέσα και τα γκαρσόνια). Αλλά αν δεν είναι, υποθέτω ότι το χέρι του Δημοσίου το κρατάει προστατευτικά από τον ώμο. Αλί από το Ε.Μ.Π., όπου όλοι είμαστε πλουσιόπαιδα, σε αντίθεση με τους φτωχούς εθνοπατέρες.

Αυτά περί κυλικείων και άλλων εσόδων του προϋπολογισμού.

'Αγγελος Βαρβιτσιώτης