Αφιερωμένο εξαιρετικά ...

Έρχονται φορές που συνειδητοποιεί κανείς ότι μερικοί άνθρωποι έχουν παίξει πιο σημαντικό ρόλο στη ζωή του απ’ ότι ο ίδιος νομίζει. Έχουν αφήσει πάνω του κάποιο σημάδι τους, ένα χαρακτηριστικό τους, κάτι από τη ζωή τους που επηρέασε τη δική του και που, δίχως να το θέλει, νοιώθει ότι κάτι σημαίνουν όλα αυτά. Κάτι τελείως διαφορετικό από όλα τα υπόλοιπα που έχει ζήσει, κάτι που τον κάνει όταν τα ανακαλεί στη μνήμη του να του δημιουργούν έναν κόμπο στο λαιμό, μια γλυκιά νοσταλγία.

Η λέξη αυτή είναι που σε πολλές περιπτώσεις σε κάνει να συνειδητοποιείς ότι κάτι ήταν σημαντικό για σένα, γιατί κάτι που σου λείπει είναι κάτι που θα ήθελες πολύ. Όλον αυτό τον καιρό που επιδιώκουμε να συνεχίσουμε κάτι που ξεκινήσαμε εδώ πολύ πριν, νοιώθουμε πως δεν έχουμε τον ίδιο αυθορμητισμό, τον ίδιο οίστρο, τη φρεσκάδα που είχαμε όταν μαζευόμασταν τα βράδια στο γραφείο του Γιώργου και μας έβρισκε το ξημέρωμα να διαβάζουμε αυτά που μόλις γράψαμε και να γελάμε, να συζητάμε για το πως θα μοιράσουμε το καινούριο ΝΥΓΜΑ και τι θα βάλουμε για επόμενο θέμα. Νοιώθω ότι είναι κάποια πράγματα που ενώ τότε τα είχαμε και δεν τους δίναμε και μεγάλη σημασία, ήταν ίσως ό,τι πιο σημαντικό και ό,τι πιο δυνατό είχαμε ποτέ.

Τώρα προσπαθούμε να κρατήσουμε αυτό που είχαμε, με την ελπίδα ότι θα έρθει το πλήρωμα του χρόνου που, όπως και τότε, θα ξαναβρεθούμε όλοι στον ίδιο χώρο να γράψουμε τις ίδιες βλακείες και θα ακουστούν παρόμοιες πλάκες με εκείνες που ακούγονταν πολλά βράδια στο γραφείο της πλατείας Μαβίλη. Θα φτιάξει ο Γιώργος με τον Στέφανο τις σελίδες και κάθε τόσο θα βρίζουν που κάποια εικόνα χάλασε τη στοίχιση, θα στείλει ο Σεραφείμ τα άρθρα μέσω δικτύου, όπως πάντα, θα έρθει ο Γιώργος με το μισοτελειωμένο άρθρο του, που κανείς δεν καταλαβαίνει τελείως, θα κάτσει ο Γιάννης μαζί μου να γράψουμε κάτι για το αφιέρωμα και κατά τις 2-3 θα έρθουν ο Σταύρος με το Γιώργο με ένα σκληρό δίσκο στο ένα χέρι και μια βαλίτσα με CD στο άλλο, αφού πρώτα πάρουν από την πλατεία τα απαραίτητα "βρώμικα". Το πρωί θα αφήσουμε σπίτι του Γιώργου μαζί με το γάλα του τα πρωτότυπα για εκτύπωση.

Υποτίθεται ότι έπρεπε να παρατήσουμε αυτά τα λιγότερο σημαντικά πράγματα, για άλλα πιο σημαντικά. Να επενδύσουμε στο μέλλον μας, να μπορέσουμε να δείξουμε την αξία μας, να φτάσουμε εκεί όπου ο καθένας είχε βάλει ως στόχο. Έχω την εντύπωση ότι όπου κι αν φτάσει ο καθένας μας, θα νοιώθει και τότε αυτά που ένοιωθε πριν μερικούς μήνες.

Το κείμενο αυτό ίσως δεν έπρεπε να δημοσιευτεί, ας μου επιτραπεί, όμως, να εκμεταλλευτώ το μέσο που μου παρέχεται για να εκφράσω μερικά συναισθήματα σε κάποιους ανθρώπους που κάθε τόσο μπαίνουν σε αυτό τον χώρο με τα πολλά και σημαντικά μηδενικά και με τους πολλούς και εξίσου σημαντικούς άσσους, αναζητώντας κάτι που θα τους γεμίσει λίγο παραπάνω από ότι καταφέρνουν εκείνα που διάλεξαν να κάνουν στη ζωή τους.

Γεια χαρά.

Τάσος Τάσκαρης