δεν ηταν τοσο η ομιχλη που τον εμποδιζε να διακρινει τον δρομο, οσο το βαρος της αποφασης που τον βασανιζε. οταν, μικρος, καθοταν στην οχθη του ποταμου με μια πετρα στο χερι δεν του ηταν ευκολο να την πεταξει στο νερο... δεν ειχε ποτε δοκιμασει να νιωσει το νερο και δεν ηθελε να αποφασισει αβιαστα την τυχη της. Αν για τους αλλους ηταν απλως μια ακομα πετρα, μια απο τις εκατομμυρια πετρες που πατουσαν καθημερινα στις οχθες του ποταμου, για εκεινον ηταν μια σκεψη, μια αληθεια, ενα ονειρο και η αποφαση του ειχε μεγαλη σημασια. την κρατουσε στα δαχτυλα του παγωμενη και νεκρη μα την ενιωθε να ζεσταινεται, να παιρνει ζωη και ενεργεια απο τα χερια του. την κοιτουσε απλη, λεια, λαξευμενη απ'τον χρονο και απο τις συγκυριες, του εμοιαζε τελεια σαν ανατολη ανοιξιατικη κι ας ηταν παντα γκριζα. την χαζευε να γλυστραει μεσα στα δαχτυλα του και ενιωθε την δυναμη που αργοτερα θα αναζητουσε ματαια μακρυα της. προσπαθουσε τοτε να την σφιξει τοσο ωστε να σπασει, να του αποκαλυψει τα μυστικα της και να την κανει ετσι δικη του σκεψη, αληθεια και ονειρο. ολα ματαια. ποτε δεν καταφερε να την αποκτησει και ετσι ποτε δεν ενιωσε ικανος να την πεταξει στο νερο. παντοτε την αφηνε ιδρωμενη στην οχθη, πλαϊ σε αλλες σκεψεις, αληθειες η ονειρα που καποιοι θα πατουσαν χωρις καθολου να διστασουν. και παντοτε ενα δακρυ κυλουσε απο τα παιδικα του ματια χωρις ποτε να ξερει αν ειναι η αδυναμια η η ανασφαλεια που το γεννα. η γευση του αλλωστε ηταν η ιδια και με αυτη ξεδιψουσε καθε του αναγκη. κι ετσι εμαθε να εκτιμαει τα δακρυα του.

εκεινος ακουγε την καρδια του και οι νυχτες περνουσαν... εφερε στο μυαλο του το δεντρο, την προσευχη της καταιγιδας, τα βρεγμενα του κοκκαλα, την πολυτιμη πετρα του. ενιωθε να παρακολουθουν τις σκεψεις του παρακολουθουσαν δυο ματια και ενα γλυκο χαμογελο. δυο ματια ικανα να σε ξεδιψασουν απο τη διψα της πιο καυτης αυγουστιατικης μερας και ενα χαμογελο που οι λεξεις φαινονταν ανικανες να το περιγραψουν. δυο ματια που τον κοιτουσαν και τον ζαλιζαν σαν αποκοσμης μελωδιας ακουσμα και ενα χαμογελο λουσμενο με την αθωοτητα μικρου παιδιου. δυο ματια που τον εκαναν δυνατο μα και τον φοβιζαν , σαν να αντικρυζε ξανα μετα απο καιρο την χαμενη του ελευθερια και ενα χαμογελο που ειχε την λαμψη της πιο απαγορευμενης αμαρτιας. προσπαθησε να αναγνωρισει σε πιο προσωπο ανηκαν μα τιποτα δεν του θυμισαν. και ηταν πια σιγουρος πως φαντασια τα ειχε πλασει ολα, δεν ηταν αλλωστε ικανος ο ηλιος να φωτισει τετοιο προσωπο χωρις να σβυσει ο ιδιος απο ντροπη και φθονο. μονο μια νυχτα θα μπορουσε να αποκαλυψει τετοια λαμψη. μια νυχτα που το φεγγαρι δεν θα ειχε τη γνωστη του χλωμη του οψη. θα αστραφτε σαν διαμαντιου αντανακλαση στο σκουρο πεπλο του ουρανου, ενοχο που θα ειχε κλεψει μια σταλα μονο απο εκεινου του χαμογελου το φως.

φιλησε την κοπελα που σημερα εκλεινε τα 16 και καθησε πινοντας ενα ποτηρι vodka. η γιορτη ηταν οπως την ειχε φανταστει, μελαγχολικη σαν φθινοπωρινη νυχτα και ας ηταν χειμωνας. κοριτσιστικες κυριως παρεες στριμωγμενες σε δυο καναπεδες συζητουσαν πραγματα που τον αφηναν αδιαφορο. μια συντροφια αγοριων διαφωνουσε για τη μουσικη που ακουγοταν ενω εκεινος επινε παρατηρωντας τη βροχη να παρασερνει σκεψεις, αληθειες και ονειρα...

γελια και φωνες διεκοψαν τις σκεψεις του. γυρισε, κοιταξε προς την πορτα και απο εκεινη τη στιγμη η ζωη του αλλαξε. ετσι απλα. την ακολουθησε με την ματια του, την ειδε να στριμωχνεται και αυτη σε μια παρεα, την ακουσε να ευχεται χρονια πολλα , ζηλεψε τα ματια που την κοιτουσαν και τα χειλη που της μιλουσαν. ενιωσε πως μια σταγονα βροχης διαπερασε τους τοιχους και επεσε στο προσωπο του. καταλαβε γιατι ηταν ενοχη η σεληνη και το ονειρο του απεκτησε εικονα που θελησε να ζησει. την εικονα της.

απο εκεινη τη στιγμη οι εικονες του ειχαν τη μορφη της, οι ηχοι του την χροια της φωνης της και οι μυρωδιες του το αρωμα της. την εφερνε στο μυαλο του και οι σκεψεις του εμοιαζαν με ουρανιο τοξο. απο οπου κι αν ξεκινουσαν, κατεληγαν σε ενα σημειο που μονο στα ονειρα του μπορουσε να φτασει.

ενιωσε την αναγκη να της μιλησει, να της πει τι νιωθει , να της εξηγησει πως ειχαν ομορφυνει οι μερες του απο την ωρα που βρεθηκε διπλα της και πως καθε στιγμη του της ανηκε. ηθελε να της πει πως ανεσαινε με την πνοη της και πως μονο η φωνη της μπορουσε να τον ηρεμησει απο την καταιγιδα των ματαιων σκεψεων. ηθελε να της πει πως ενιωθε ο πιο τυχερος ανθρωπος και πως καθε του πραξη ειναι ενα βουβο, σιωπηλο "ευχαριστω" στην υπαρξη της. ηθελε να της πει πως καθε της βλεμα ηταν σαν μια ανατολη και πως το χαμογελο της, του κρατουσε συντροφια πολυτιμη τις νυχτες που διχως υπνο την ονειρευοταν. ηθελε να της πει πως ηταν ο,τι πιο ομορφο ειχε αντικρυσει και ο,τι πιο υπεροχο του ειχε συμβει. τιποτα απο ολα αυτα δεν του φανηκε αρκετο για να περιγραψει τι ενιωθε. της ειπε μονο πως την αγαπα.

καθε φορα που οι φωνες των ανθρωπων γινονταν κουραστικες και οι σκιες του παρελθοντος εμοιαζαν να τον πνιγουν, εκεινος εκλεινε τα ματια του και την αντικρυζε. τοτε ολα γινονταν φως και ο ερωτας γεμιζε με λευκα τριανταφυλα τις σκεψεις του. ετσι, με τα ματια του κλειστα και με τη μορφη της να σχηματιζει του μελλοντος τις αναμνησεις, ενιωθε ευτυχισμενος για πρωτη φορα. η ζωη του ηταν εκεινη και ηλπιζε μονο να το γνωριζει.

μια μερα τον ξυπνησε ενας ηλιος, λευκος σαν χαδι ερωτικο. ετσι τον χαϊδεψε και τον εβγαλε απο τον υπνο του για να ζησει λιγες στιγμες μαγειας. περπατησε στο βρεγμενο χωμα και βρεθηκε Σε καποια παραλια. η μυρωδια ηταν ιδια με εκεινη της ελπιδας και ο ηχος της βροχης συνεθετε αρμονιες που μονο η καρδια που αγαπα μπορουσε να ακουσει. οι σταγονες επεφταν στη θαλασσα και η υδατινη μαζα εμοιαζε να δονειται σε εναν ρυθμο – παλμο καρδιας. μικρα, δικα της χαμογελα σχηματιστηκαν απο γκριζα συννεφα και εκρυψαν τον καταλευκο ηλιο. η βροχη, ολο και πιο δυνατη σχηματιζε τωρα κυματα που χορευαν μπροστα του καποιον χορο μαγικο. μαζι με τις σταγονες, τωρα επεφταν και λευκα ροδοπεταλα , ακουμπουσαν στη θαλασσα και φυτρωναν τριανταφυλιες υπεροχες που εφθαναν και ακουμπουσαν τα συννεφα – χαμογελα. ξαφνικα τα χαμογελα εξαφανιστηκαν και ο ηλιος προβαλε ξανα καταλευκος. εκεινος τον κοιταξε επιμονα μεχρι που τα ματια του δακρυσαν και καηκαν. και τοτε ακομα συνεχισε να τον κοιταει. τα δακρυα κυλουσαν στο προσωπο του, επεφταν στο χωμα και γινονταν σταχτη. τα συννεφα ξαναχαμογελασαν και εκεινος σταματησε να δακρυζει. ενα δικο του χαμογελο σχηματιστηκε και εκανε τις σταχτες ελπιδες. δεν υπηρχε τιποτα αλλο.

μα ισως επρεπε... "επρεπε", για πρωτη φορα.

"...Don't whisper love and dream of wedding bells

Don't do all the talking, let love speak up itself

Let love speak up itself..."

οδηγησε αρκετα. οι σκεψεις του ωριμασαν και εγιναν αποφασεις. αν ηταν να δωσει τελος σε κατι αυτο δεν θα μπορουσε να ειναι η ελπιδα. εκεινη θα ζουσε για παντα. ποια η διαφορα αλλωστε...

η πνοη του ηταν κοφτη, μπορουσε να την ακουσει. οι εικονες γινονταν ολο και πιο γκριζες. ο δρομος του φανηκε μια ατελειωτη ευθεια προς την λυτρωση. χαμογελασε με την σκεψη πως δεν θα υπηρχε κανεις για να τον θυμηθει η να τον ξεχασει... οι φιλοι του δεν θα δακρυζαν, οπως ακριβως ειχαν υποσχεθει μια νυχτα γεματη αληθεια.

το αυτοκινητο χτυπησε πρωτα στα βραχια πριν καταληξει στη θαλασσα που φωτιζοταν απο ενα φεγγαρι ασυνηθιστα λαμπερο. βυθιζοταν αργα μεσα σε αλμυρο νερο και αιμα. Μαζι του βυθιζονταν σκεψεις, αληθειες, ονειρα και καποιες δικες του λεξεις...:

"Και αν όλα κάποτε γίνουν φως

ποιος θα μπορέσει τάχα να το αντέξει

χωρίς να κλείσει τα μάτια

στο χθες και το σκοτάδι του;

Σαν ένα κύμα απο αλήθεια

θα πνίξει το άυριο

κάθε χθεσινό ψέμα και θα χαθεί

και θα έρθει άλλο αύριο

με νέες αλήθειες...

Ποιος θα αντέξει το αυριανό κύμα;

Ένα μικρό παιδί κλαίει στο πεζοδρόμιο

για όσα δεν έζησε στα λίγα χρόνια που πέρασαν,

μα δεν τελειώνει η ζωή του,

θα έρθουν και άλλα χρόνια,

μισά,

γεμάτα με χαμένα όνειρα

και ελπίδες ανεκπλήρωτες...

Ποιος θα τα αντέξει αυτά τα χρόνια;

Μια Μάνα ξέχασε να μεγαλώσει τα παιδιά της

και έγιναν ευτυχισμένα...

Μα έγιναν και αυτά Μάνες και Πατέρες

και δεν ξέχασαν να μεγαλώσουν τα παιδιά τους

στη δυστυχία,

και εκείνα πως θα αντέξουν να ξεχάσουν

να μεγαλώσουν τα δικά τους παιδιά;

Ήρθε η στιγμή-

Και εγώ πώς θα αντέξω το όχι σου;"