Καρλέτο είναι ένας μετέφηβος που αν και δεν τρελαίνεται για τα ψάρια, του αρέσει πολύ η έρευνα και η αναζήτηση. Δεν μπορεί να φανταστεί τον εαυτό του πίσω από ένα ή και τέσσερα γραφεία. Δηλώνει πως δεν είναι ερωτευμένος αν και στα κρυφά δεν μπορεί να φανταστεί την ζωή του χωρίς την δόξα.

Νομίζει πως γνωρίζει πολλά μα στ’ αλήθεια γνωρίζει ακόμη περισσότερα.

Φαντάζεται μια ζωή ούτε μονότονη, ούτε ευχάριστη, ούτε μεγάλη, ούτε πολύ διαφορετική απ’ των άλλων. Φαντάζεται μια ζωή τελείως διαφορετική απ’ των άλλων· μια ζωή σαν ηλιαχτίδα, που μέσα της έχει όλα τα χρώματα, μια ζωή με όλες της τις ανταύγειες και αποχρώσεις.

Θέλει να φύγει απ’ το πατρικό του σπίτι, νιώθει πως ακόμα και τα ρούχα που φοράει δεν είναι δικά του και του τα εξασφαλίζουν με τόσο κόπο και αγάπη οι δικοί του μη ζητώντας άλλο αντάλλαγμα από την ευτυχία του.

Σε μια στιγμή έντονης σκέψης ο Καρλέτο ανάβει ένα τσιγάρο. Το κοιτά, του φέρνει διάφορες σκέψεις στο μυαλό. Σκέψεις πολλές και ανούσιες εναλλάσονται μέσα στο μυαλό του σε τέτοιο ρυθμό που καθώς προσπαθεί να θυμηθεί την πρώτη έχει ήδη ξεχάσει την τελευταία.

Ο Καρλέτο πιστεύει στη δύναμη του ενός μα και στη δύναμη των όλων. Πιστεύει, ακόμη, πως όποιοι πιστεύουν μόνο στη δύναμη του ενός ή μόνο στη δύναμη των όλων είναι τουλάχιστον καλοριφέρ, γιατί όπως τα καλοριφέρ δεν έχουν γνώμη για το αν πρέπει να ανάψουν ή όχι μα όλο και κάποιος τα ανάβει ή τα σβήνει σύμφωνα με το τι του χρειάζεται, έτσι κι αυτοί είναι ετερόβουλα όργανα στα χέρια του ίδιου τους του εαυτού.

Είναι ένα από τα χόμπυ του ή πιο σωστά μια απ’ τις συνήθειές του να παρασύρεται σε τέτοιες σκέψεις και να χάνεται. Ναι, είναι ονειροπόλος και σίγουρα αυτή η εποχή μοιάζει τόσο μικρή μπροστά του, με την ψεύτική της πραγματικότητα. Είναι ψεύτικη η σημερινή πραγματικότητα, “όχι ρε! Δεν είμαι πίθηκος ούτε εγώ, ούτε ο παππούς μου, ούτε ο προπάππος μου, ούτε καν εσύ!”, φωνάζει και του λένε ή σκέφτονται από μέσα τους ότι είναι ένα παιδί του κατεστημένου, ένας νέος συντηρητικός. Πριν, όμως, προλάβουν να ολοκληρώσουν τη σκέψη τους, ο Καρλέτο τους μπερδεύει ρίχνοντας τις ασφάλειες στο σχολείο του βάζοντας στην πρίζα μια μονωμένη με σελοτέιπ φουρκέτα. “Είναι δικός μας! Επαναστάτης!”, φωνάζει κάποιος από τη μία· “Είναι δικός μας, συντηρητικός και φρόνιμος! Απλώς παρασύρθηκε”, λέει κάποιος από την άλλη.

“Είστε ηλίθιοι και τυφλοί”, έρχεται να συμπληρώσει ο μετέφηβος Καρλέτο. “Είμαι όλα και τίποτα! Είμαι ΑΝΘΡΩΠΟΣ, όχι “Κ.Ε.Σ.”*, όπως όλοι σας! (*Κ.Ε.Σ.= Κινούμενος Εκπρόσωπος Συμφερόντων)

Το έχει πια αποφασίσει. Θα γίνει ηθοποιός. Τον “γαργαλάει” αφάνταστα αυτή η λέξη: “ηθοποιός”. Συνώνυμο του ήθους μαζί και του ποιώ, δηλαδή φτιάχνω. Τον ξετρελαίνει η ιδέα να βοηθάει και να καθοδηγεί τον κόσμο.

Τότε γιατί δεν γίνεται πολιτικός; Οχι, ποτέ. Ξέρει ότι δεν θα άντεχε τον ίδιο ρόλο για όλη του τη ζωή, θα τον κούραζε.

Μα τότε ας γίνει γιατρός. Μάλλον όχι, πιστεύει πως δεν είναι ο τρόπος του αυτός. Στα δεκαοκτώ του, τουλάχιστον, έτσι τα βλέπει.

Πέρασαν είκοσι χρόνια και ο Καρλέτο είναι γνωστός σαν ένας από τους καλούς ηθοποιούς μα και ανθρώπους της εποχής. Ενα χρόνο μετά εξαφανίστηκε. Κανείς δεν ξέρει αν ζει ή αν πέθανε, αν και ο ίδιος πιστεύει πως θάνατος δεν υπάρχει.

Μέχρι τη μέρα που δεν τον ξαναείδαν, ο Καρλέτο έζησε μια ζωή ούτε μονότονη, ούτε ευχάριστη, ούτε μεγάλη, ούτε πολύ διαφορετική απ’ των άλλων. Αν ήταν όμως εδώ θα ρωτούσε: “Και τι είναι είναι μονότονο, και τι είναι ευχάριστο, και τι είναι μεγάλο, και τι είναι διαφορετικό;”.

Αυτός είναι πριν ακόμα γίνει ο μετέφηβος Καρλέτο στα δεκαοχτώ του χρόνια.

Συλλογίδης Άρης

Σπουδαστής