Real-ληστές...

Ισως αυτό το άρθρο να έπρεπε να γραφτεί δύο ή τρία Νύγματα νωρίτερα, ίσως να μην έπρεπε να γραφτεί καθόλου, ίσως όμως δεν έπρεπε να γραφτούν και κάποια πράγματα στο τεύχος 23 για τα εθνικά μας ζητήματα, σε ένα φοιτητικό περιοδικό σαν το Νύγμα, από νεολαίους που αντί να προβάλλουν μια πραγματικά νέα αντίληψη, ουσιαστικά αναπαράγουν και ενισχύουν τις κυρίαρχες αντιλήψεις των ΜΜΕ και των επίσημων πολιτικών. Αναφέρω νεολαίους και νέα αντίληψη όχι απλά από βίτσιο και “μιας και είμαστε νέοι να πούμε κάτι διαφορετικό-προοδευτικό” αλλά γιατί νομίζω ότι κάθε νεολαίος δεν ικανοποιείται απ’ την ζωή που του προσφέρεται, περιθωριοποιείται, δεν είναι πομπός, απλά παρατηρεί και δέχεται. Δεν θεωρώ σκόπιμο να αναφερθώ σε συγκεκριμένα άρθρα και πρόσωπα γιατί απλά παρόμοιες αντιλήψεις ακούω καθημερινά και έχω διαβάσει και σε παλιότερα Νύγματα, οπότε η κριτική δεν είναι για ένα δύο ανθρώπους αλλά για μια συγκεκριμένη αντίληψη.

Αρχικά μου φάνηκε περίεργο ότι υποτιμάται το εξής θέμα: ότι σε κάθε περίπτωση πολέμου το έμψυχο υλικό, η καύσιμη ύλη είναι η νεολαία. Ίσως βέβαια ο “ρεαλισμός” της “εθνικής δύναμης “ και της “ισχυρής Ελλάδας” να μην λογαριάζει ανθρώπινες ζωές, όμως καλό είναι να μην προσκυνάμε τίτλους και δείκτες παραμερίζοντας τον άνθρωπο και τις ανάγκες του. Καλό θα είναι επίσης όταν μιλάμε για τέτοιους τίτλους να ξεκαθαρίζουμε μερικά πράγματα: “ισχυρή Ελλάδα” για ποιόν; Σύγκλιση για ποιόν; Βλέπουμε την ισχυρή Γερμανία και την όλο αυξανόμενη ανεργία και εξαθλίωση η οποία έχει ριχτεί πάνω στους εκεί Έλληνες, Τούρκους και άλλους αλλοδαπούς (τι μου θυμίζει;). Βλέπουμε και την υπάκουη Ισπανία που οδεύει γοργά προς τη σύγκλιση αλλά και προς την μετατροπή της μισής σε παραγκούπολη. Μάλλον τελικά αυτοί οι διάφοροι τίτλοι και δείκτες απαιτούν και ανθρώπινες ζωές!!! Τόσο απλά, τόσο κυνικά. Αλλά τι να κάνουμε, ας είμαστε “ρεαλιστές”.

Υπάρχει μεγάλη φιλολογία γύρω απ’ το θέμα ισχυροποίησης της Ελλάδας, είτε σε οικονομικό επίπεδο, είτε σε επίπεδο στρατιωτικό, διπλωματίας κ.λ.π.. Όλοι αυτοί ξεχνάνε ένα βασικό παράγοντα που βασικά καθορίζει τη στάση και τη συμπεριφορά της επίσημης ελληνικής πολιτικής, την εξάρτηση. Εξάρτηση οικονομική, πολιτική και στρατιωτική μέσα από υπερεθνικούς οργανισμούς (ΕΕ, ΝΑΤΟ, ΔΝΤ, Παγκόσμια Τράπεζα κ.λ.π.) η οποία δυστυχώς κάνει μερικούς να εκστασιάζονται στο όνομα συγκλίσεων ή στην άλλη αστεία άποψη που ονειρεύεται μια Ελλαδάρα ισότιμη π.χ. με τη Γερμανία. Αλήθεια, πού θα γίνουμε ισότιμοι; Οικονομικά, όταν ολόκληρος ο παραγωγικός ιστός της χώρας ξεπουλιέται και όταν η αγροτική οικονομία συμπιέζεται όλο και πιο πολύ απ’ τους “σωτήρες μας” Ευρωπαίους ή μήπως στρατιωτικά όταν οι δαπάνες για εξοπλισμούς εξυπηρετούν την πρώτη σε κέρδη βιομηχανία στον πλανήτη και ουσιαστικά επιβάλλονται από το ΝΑΤΟ (και να μην έχουμε αυταπάτες ότι είναι αποφάσεις του τάδε Υπουργού η της τάδε κυβέρνησης). Και όμως και εδώ μπορεί να επιχειρηματολογήσει κανείς πετώντας δυο τρεις δείκτες, να κάτι επιτόκια, να κάτι πληθωρισμοί την ίδια στιγμή που αποκαλύπτεται το απίστευτο αυτό μαγείρεμα που λέγεται αστική πολιτική οικονομία και ψεύτικοι προϋπολογισμοί κρατών βγαίνουν στη φόρα. Η εξάρτηση αυτή έχει αντίκτυπο ακόμα και στους διάφορους Λάτσηδες, Βαρδινογιάννηδες κ.λ.π. οι οποίοι αν και φαντάζουν παντοδύναμοι, ουσιαστικά εξυπηρετούν συμφέροντα άλλων (Κόκκαλης-Siemens, Λάτσης-Μπους) παίζοντας ρόλο κυρίως υπερεργολάβου και διαμεσολαβητή. Επομένως οι υποστηρικτές της σύγχρονης “μεγάλης ιδέας” μιλάνε μάλλον χωρίς τον ξενοδόχο και μάλλον η “ρεαλιστική” άποψη της “ισχυρής Ελλάδας”, με πρωτοπόρους τους παραπάνω δεν είναι και τόσο ρεαλιστική. Το ψευτοδίλλημα εξάρτηση ή αλβανοποίηση είναι το πλέον προσφιλές επιχείρημα. Οι υποστηρικτές αυτής της “ακαταμάχητης” επιχειρηματολογίας ξεχνούν κάποια βασικά πράγματα. Πρώτον ότι απ’ τους διάφορους υπερεθνικούς οργανισμούς δεν παίρνουμε αλλά δίνουμε. ΔΝΤ, ΕΕ είναι κυριολεκτικά χρεωλυσιακοί, τοκογλυφικοί μηχανισμοί με παραδείγματα που βγάζουν μάτι όπως την Μπούντεσμπανκ, ενώ απ’ την άλλη πλευρά η Ελλάδα δίνει το μισό ΑΕΠ της για τόκους χρεών. Τα πρόσφατα γεγονότα στα Βαλκάνια δείχνουν τον “Δυτικό Παράδεισο” μετά την είσοδο του ΔΝΤ στην περιοχή, μαφία, χρέη, κυριολεκτική εξαθλίωση. Δεύτερον η διεκδίκηση εθνικής ανεξαρτησίας δεν θα γίνει από μία φιλεύσπλαχνη κυβέρνηση, αλλά από ένα κίνημα - με σαφή αριστερά χαρακτηριστικά - το οποίο θα έχει συνειδητοποιήσει την αναγκαιότητά της και θα είναι σε θέση να προχωρήσει και σε άλλες διεκδικήσεις. Από τέτοιου είδους συνειδητοποιημένα, μαζικά κινήματα ουδέποτε είχαμε κάποιου είδους “αλβανοποίηση”, αλλά μόνο πρόοδο - απόδραση από τα κάθε είδους ψευτοδιλλήματα, για τα οποία μας πρήζουν καθημερινά - και σίγουρα μια πιο ανθρώπινη ζωή.

Δεν είναι δύσκολο να καταλάβει κανείς ότι εδαφική ακεραιότητα δεν μπορεί να εξασφαλιστεί απ’ την ντόπια άρχουσα τάξη μιας και σε κάτι τέτοιο μπορεί να μην συμφωνούν οι διάφοροι πάτρωνές της, κυρίως Αμερικανοί και Γερμανοί. Ο ρόλος της Ελλάδας είναι κατά βάση να υπηρετεί και να υπακούει, μήπως και της δοθεί κάτι, ένας ρόλος στα Βαλκάνια απ’ τον οποίο και πάλι δεν έχουν τίποτα να περιμένουν οι Έλληνες σαν λαός, πέρα απ’ τους γνωστούς υπερεργολάβους και την επίσημη πολιτική σκηνή. Αντίθετα, η καλύτερη γεωγραφική θέση της Τουρκίας και το κλίμα στο εσωτερικό της, ευνοούν τον τούρκικο επεκτατισμό και την τούρκικη αστική πολιτική, που ουσιαστικά επικροτείται από Λευκό Οίκο και Βρυξέλλες.

Ας μην ξεχνάμε επίσης ότι οι ελληνοτουρκικές αντιθέσεις είναι χρήσιμες για την κυρίαρχη τάξη, αφού λειτουργούν στο εσωτερικό των χωρών διοχετεύοντας την κρίση και τη δυσαρέσκεια του κόσμου σε ανώδυνα κανάλια. Ο φασισμός, ο εθνικισμός, η πατριδοκαπηλία είναι πιο επίκαιρα από ποτέ καθώς δεν τα συναντάμε στους διάφορους Πλεύρηδες μόνο, αλλά και στους διάφορους επίσημους πολιτικούς κύκλους είτε της δεξιάς είτε της “αριστεράς”. Κλασικό παράδειγμα ο πρωθυπουργός μας ο οποίος τρομοκρατεί τον κόσμο, που αντιδράει με την πολιτική του, λέγοντας για εθνικούς κινδύνους, για κίνδυνο πολέμου, για αναγκαιότητα εξοπλισμών κ.λ.π..

Τα συνθήματα “όχι στον ιμπεριαλισμό” ή “ζήτω η φιλία των λαών” δεν μπορεί ποτέ να είναι ξεκομμένα αλλά πρέπει να συνδέονται με μια συγκεκριμένη πράξη και αντίληψη, αυτή που θα προωθεί τη λογική της εθνικής ανεξαρτησίας και του διεθνισμού. Ο “ρεαλισμός” της εξάρτησης και του ραγιαδισμού μόνο κοινωνική ευημερία δεν μπορούν να εγγυηθούν. Μπορούν να εγγυηθούν πόλεμο, κοινωνία δύο ταχυτήτων, εκμετάλλευση στις πιο βάναυσες μορφές της. Απ’ την άλλη όμως υπάρχει και ένας άλλος ρεαλισμός. Αυτός που χτίζεται βάσει των αναγκών της νεολαίας, των εργαζόμενων, των αγροτών οι οποίοι είναι και οι μόνοι που μπορούν να εγγυηθούν και κοινωνική ευημερία και μια πραγματικά ανεξάρτητη Ελλάδα. Για κάτι τέτοιο όμως χρειάζεται αγώνας, επιμονή, υπομονή και το κυριότερο: να μάθουμε να ξεχωρίζουμε τους φίλους μας απ’ τους εχθρούς μας...

Μητρόπουλος Δημήτρης

3ο έτος Πληροφορικής Αθηνών