Είναι Σάββατο βράδυ. Ένα συνηθισμένο βράδυ μέσα σε περίοδο εξεταστικής. Το μυαλό μου δεν αντέχει στην ιδέα ότι θα περάσω άλλο ένα βράδυ στο σπίτι διαβάζοντας. Έτσι παίρνω τα κλειδιά του αυτοκινήτου και ξεκινώ για κάποιες ευχάριστες ώρες στην αίθουσα ενός σινεμά.

Δεν έχω οδηγήσει ούτε πέντε λεπτά, όταν ένα άλλο αυτοκίνητο μου ανάβει τους προβολείς επιζητώντας την πολυπόθητη προσπέραση. Αυτή που ανεβάζει την αδρεναλίνη στα ύψη και πιστοποιεί το ακράτητο ‘εγώ’. Σ’ αυτή την απαίτηση ο εγωισμός μου υποχωρεί και ένα αίσθημα ανωτερότητας με διακατέχει. Πάω σινεμά, δεν πάω να σκοτωθώ!

Δεν προλαβαίνω να τελειώσω τη σκέψη μου αυτή, όταν βλέπω στην επόμενη στροφή το αυτοκίνητο με τον ενθουσιώδη οδηγό που τρέχει με μεγάλη ταχύτητα να ξεφεύγει από την πορεία του και να σφηνώνεται σ’ ένα δέντρο. Εκείνη τη στιγμή νιώθω σα να τρώω γροθιά στο στομάχι, σα να με προσπερνάνε χιλιάδες αυτοκίνητα, σα να έπεσε το δικό μου το κεφάλι πάνω σ’ αυτό το δέντρο. Σταματώ. Βγαίνω έξω. Δεν πιστεύω ότι το αυτοκίνητο που έβλεπα πριν είναι τώρα αυτός ο σωρός από παλιοσίδερα. Πλησιάζω. Δεν ξέρω τι περιμένω να δω. Βλέπω εσένα, που καθόσουν ίσως όπως πριν από μερικά δευτερόλεπτα, σα να κοιμάσαι, σα να βλέπεις κάποιο όνειρο, σα να είσαι σε κάποιο άλλο κόσμο. Όχι, δεν θα σ’ αφήσω. Απαιτώ να ’ρθεις στο δικό μου κόσμο, τώρα!

- Αναπνέεις. Μ’ ακούς; Συνέχισε. Ένα ασθενοφόρο! Μια πυροσβεστική! Είναι σφηνωμένος. Αναπνέει!

- Μίλα του, κοπέλα μου, συνέχεια...

- Με λένε Μαριέττα. Πηγαίνω σινεμά. Μένω στην Πεντέλη, όχι πολύ καιρό. Μ’ ακούς; Θα ’ρθει το ασθενοφόρο, μην ανησυχείς. Θα φύγεις από εδώ...

Ήταν Σάββατο βράδυ. Ένα όχι και τόσο συνηθισμένο βράδυ μέσα σε περίοδο αλλοφροσύνης. Σε περίοδο που επιτρέπουμε στο θάνατο να παρεμβαίνει στη ζωή μας, σε μια περίοδο που κλείνουμε και αμπαρώνουμε την ψυχή και τα όνειρά μας σε παλιοσίδερα.

Μαριέττα Κοκκάλα

2^ο έτος Ιατρικής Αθήνας

ΥΓ. Άγνωστέ μου φίλε - Νίκο έμαθα πως σε λένε - χαίρομαι που είσαι στο δικό μου κόσμο και είσαι καλά! Να ’σαι σίγουρος πως ο χρόνος θα φιλήσει απαλά τις πληγές σου, μέχρι που όλα αυτά θα ’ναι μια μακρινή ανάμνηση που θα εύχεσαι και θα προσπαθείς ποτέ να μην ξανάρθει. Για κανέναν!